Dwangakkoord: verschil tussen versies

Als in de [[Schuldhulpbemiddeling|schuldhulpbemiddeling]] het niet lukt om met de crediteuren overeenstemming te bereiken over de gedeeltelijke aflossing van de schuld van een client kan gebruik worden gemaakt van het dwangakkoord. De [[Schuldhulpbemiddeling |schuldhulpbemiddelingsorganisatie]] dient dan een verzoek in bij de rechtbank die dit voorstel zal beoordelen (in een zitting). In het algemeen geldt dat indien 80% van het aantal crediteuren of 80% van bedrag dat de crediteuren vertegenwoordigen akkoord gaat de rechter de vordering van de[[Schuldhulpbemiddeling|schuldhulpbemiddelingsorganisatie]] zal toewijzen. Om te voorkomen dat clienten de bescherming van de Schuldhulpverlening verliezen bij afwijzing van het verzoek wordt meestal tegelijkertijd een verzoek tot toelating bij de WSNP ingediend. Hierdoor wordt voorkomen dat na afwijzing de clienten direct de crediteuren weer op hun dak krijgen.

'''Tips'''<br />

Het dwangakkoord wordt regelmatig afgewezen op n.m.m. onterechte gronden. Mocht het tot een verzoek tot dwangakkoord komen dan is het raadzaam de client op dat moment te begeleiden in de zitting zodat de argumenten van de hulpverlener worden meegenomen. Dit kunnen zijn:<p>

<ul><li class="mw_paragraph">de getoonde verbetering in het betaalgedrag van de client,</li><li class="mw_paragraph">het feit dat de client al is begonnen met de schuldsanering en door toelating tot de WSNP de saneringsperiode voor het oplossen van de achterstanden meer dan drie jaar gaat bedragen,</li><li class="mw_paragraph">door de weigerachtige houding van de crediteur is de doorlooptijd voor het komen tot een minnelijke regeling veel langer dan wettelijk vastgesteld</li><li class="mw_paragraph">De kosten van het alternatief, de WSNP die ongeveer €1.000/jaar bedragen.</li></ul>