1.805
bewerkingen
| Regel 23: | Regel 23: | ||
==Proces (kort)== | ==Proces (kort)== | ||
Het proces van hulpverlening in het sociale domein kent drie stappen: Intake/kennismaking, Begeleiding en Afronding | Het proces van hulpverlening in het sociale domein kent drie stappen: Intake/kennismaking, Begeleiding en Afronding | ||
===Intake/Kennismaking=== | ===Intake/Kennismaking=== | ||
Doel van deze stap is kennismaken, bepalen wat de hulpvraag is en op basis daarvan (en in overleg met de client) bepalen welke hulp past bij deze vraag. In het geval van schuldhulpverlening zijn er de volgende hulpsoorten: | Doel van deze stap is kennismaken, bepalen wat de hulpvraag is en op basis daarvan (en in overleg met de client) bepalen welke hulp past bij deze vraag. In het geval van schuldhulpverlening zijn er de volgende hulpsoorten: | ||
| Regel 35: | Regel 34: | ||
===Het begeleiden van clienten=== | ===Het begeleiden van clienten=== | ||
Doel van deze stap is de afspraken tijdens de intake verder in te vullen. De hulpverlener maakt kennis, inventariseert de situatie en gaat de klant helpen. Een standaardaanpak bestaat eigenlijk niet want iedere situatie vergt een andere aanpak. In de hulpverlening is het normaal om in de eerste fase van de begeleiidng stil te staan bij de stappen die moeten worden gezet. Client en hulpverlener bespreken op basis van de situatie welke stappen gaan worden ondernomen, de rol van beiden bij de invulling van die stappen en hoeveel tijd hiervoor nodig is. Hierdoor ontstaat een stappenplan dan als leidraad gebruikt kan worden. Valkuil hierbij is dat het stappenplan geen spoorboekje voor de begeleiding is maar dat client op basisi daarvan regelmatig erbij stilstaan om na te gaan of het plan nog klopt of wijziging behoeft. Bijkomend voordeel voor de hulpverlener is dat hij hierdoor, als de begeleiding door het gedrag van de client bijvoorbeeld vertraagt, dit punt aan de orde kan stellen. Voor de client is het voordeel dat die inzicht krijgt welke stappen worden doorlopen en uitzicht krijgt op een datum waarop de problemen zijn opgelost. Nadeel is natuurlijk dat het opstellen van het stappenplan tijd kost van de hulpverlener. Een voorbeeld van een stappenplan staat [[Stappenplan|hier]] | Doel van deze stap is de afspraken tijdens de intake verder in te vullen. De hulpverlener maakt kennis, inventariseert de situatie en gaat de klant helpen. Een standaardaanpak bestaat eigenlijk niet want iedere situatie vergt een andere aanpak. In de hulpverlening is het normaal om in de eerste fase van de begeleiidng stil te staan bij de stappen die moeten worden gezet. Client en hulpverlener bespreken op basis van de situatie welke stappen gaan worden ondernomen, de rol van beiden bij de invulling van die stappen en hoeveel tijd hiervoor nodig is. Hierdoor ontstaat een stappenplan dan als leidraad gebruikt kan worden. Valkuil hierbij is dat het stappenplan geen spoorboekje voor de begeleiding is maar dat client op basisi daarvan regelmatig erbij stilstaan om na te gaan of het plan nog klopt of wijziging behoeft. Bijkomend voordeel voor de hulpverlener is dat hij hierdoor, als de begeleiding door het gedrag van de client bijvoorbeeld vertraagt, dit punt aan de orde kan stellen. Voor de client is het voordeel dat die inzicht krijgt welke stappen worden doorlopen en uitzicht krijgt op een datum waarop de problemen zijn opgelost. Nadeel is natuurlijk dat het opstellen van het [[Stappenplan|stappenplan]] tijd kost van de hulpverlener. Een voorbeeld van een stappenplan staat [[Stappenplan|hier]] | ||